Als jongste uit een gezin van zeven kinderen was ik altijd op zoek naar mijn plekje. Waar stond ik? Waar wilde ik staan? Waar hoorde ik te staan? Ik vond dit op jonge leeftijd maar lastig.

Dit was voor mij de reden om mij aan te passen aan de ander, ten koste van mijzelf. Ik werd onzichtbaar op momenten dat ik dacht dat dit nodig was en probeerde datgeen te doen waarvan ik dacht dat het mijn ouders gelukkig maakte.

Ik ontwikkelde een overlevingsmechanisme. Ik ging mijzelf overschreeuwen door mijn eigenheid te verbloemen. Mijn onzekerheid uitte zich in dominantie en destructief denken. Ik durfde letterlijk niet te vertrouwen op mijzelf en te geloven in mijzelf.

Mijn authentieke ik, die vol ideeën zat en een berg aan kwaliteiten, hield ik in mijn schatkist. De kwaliteiten die ik uit mijn schatkist haalde, had ik door de jaren heen uitvergroot zodat ik onzichtbaar kon blijven, zorg kon dragen voor de ander wanneer ik dacht dat dit nodig was.

Deze kwaliteiten waren en zijn een onderdeel van mij, maar doordat ik ze uitvergroot had, was het niet in balans. Ik ervaarde die kwaliteiten niet als kracht, want ik zette ze altijd in als ik dacht dat dit nodig was om de ander gelukkig te maken. Ik cijferde mezelf letterlijk weg.

Naarmate ik steeds meer inzicht kreeg in mezelf omdat ik laag voor laag mezelf afpelde, zodat mijn oorspronkelijke zelf meer naar voren kwam, zag ik de liefde, de trouw, de warmte en de genegenheid die mijn ouders hadden. Mijn ouders ontfermde zich over al hun kinderen, maar door het grote gezin konden zij niet overal tegelijk zijn. Ik ging letterlijk van een afstand naar mezelf kijken waardoor ik de context zag.

Door gesprekken te voeren met diegene die ik liefhad, leerde ik dat vroeger niet inherent stond aan het hier en nu. De rol die ik vroeger had opgenomen, mocht ik gaan leren loslaten. Er was al jaren ruimte voor mijn eigenheid, mijn volwassen ik. Ik mocht en mag zijn wie ik ben.

Geen enkele ervaring is voor niets.